
Από το 1977 εώς σήμερα, η πολιτεία μέσα από τη θέσπιση συνολικά εννέα νόμων ρύθμισης αυθαιρέτων προσπάθησε να αντιμετωπίσει, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να σταματήσει την αυθαίρετη δόμηση. Στην πραγματικότητα κάθε νομιμοποίηση λειτουργούσε πολλαπλασιαστικά και δημιουργούσε νέα γενιά αυθαιρέτων.
Η εκτεταμένη νομιμοποίηση πολεοδομικών παρανομιών επανήλθε μετά το 1983 διαδοχικά με τους Ν. 4014/11, Ν.4178/13 και Ν.4495/17 ο οποίος ισχύει μέχρι σήμερα και αφορά σχεδόν όλες τις κατηγορίες αυθαιρέτων. Παρά το βεβαρυμένο ιστορικό του, ο νόμος περί αυθαιρέτων είναι αναγκαίος για κάθε δικαιοπραξία ενός ακινήτου και θεμελιακός για την έκδοση μίας νέας οικοδομικής άδειας σε κάθε ακίνητο, καθώς μέσα από αυτή τη διαδικασία γίνεται έλεγχος της νομιμότητάς του και των διαφόρων χαρακτηριστικών του και ιδιαιτεροτήτων του (παραδοσιακός οικισμός και προστατευόμενες περιοχές, διατηρητέο κτήριο, σε ρέμα ή παράκτια ζώνη, σε δασική έκταση κ.λ.π.)